Klub Mikronacyjnego Seniora im. Cesarza Imperatora Marcusa Lebencjusza w Nowym Brzegu Wschodnim

[Helwetyk Romański]

Ostatnia wiadomość z poprzedniej strony wątku

Wiem, że publikacja nie jest doskonała.

Jest inspirująca!

Udziałbym!

Ja się na koordynację nowego przedsięwzięcia nie piszę, ale mogę być operatorem Photoshopa.

[Michał F. Lubomirski-Lisewicz]

O, nawet Rzeczpospolita się znalazła! ;)
Choć w skromnej ilości informacji, to jednak.

A swoją drogą, trochę browarów i gorzelni można by znaleźć u nas, tylko nie ma związanej z tym narracji (przynajmniej obecnie).

[Vladimir ik Lihtenštán]

Napiszę coś całkiem oderwanego od obecnej tematyki, korzystając z faktu, że Szanowna Inicjatorka wprowadziła regułę braku reguł. Proszę potraktować to jaką ciekawostkę.
W mikronacjach naszych zaodrzańskich sąsiadów doszło do ciekawego przejścia w kierunku RGP. Ponoć dawniej niemieckojęzyczne mikronacje były bliższe polskojęzycznym - nie odgrywało się sztucznie wykreowanej osoby lub osób, lecz (oczywiście mniej lub bardziej) odgrywało się siebie. Ponadto w niemieckojęzycznych funkcjonuje podział na dwa podobne i co warto podkreślić, tylko podobne obszary, co nasze swojskie real i wirtual. Poniżej spróbuję ten podział wyjaśnić poprzez odniesienie do funkcjonujących u nas terminów:

• SimOn - obszar sytuacji i wypowiedzi dotyczących narracji w mikronacji = wirtual,

• SimOff - obszar sytuacji i wypowiedzi dotyczących spraw (np. technicznych, wątki informujące o urlopie od wirtualnej aktywności) związanych z mikronacją = wirtual,

• SimOff - obszar sytuacji i wypowiedzi, które nie dotyczą mikronacji (np. realna polityka, realne zdarzenia z życia mikronautów) = real.

Przekraczanie, czy też mieszanie tych dwóch obszarów jest bardzo niewskazane.
Dlaczego o tym piszę? Mam bowiem wrażenie, że polskojęzyczne mikronacje coraz bardziej przechodzą w narrację i RPG, choć opozycja real - wirtual nie jest nadal u nas zbyt sztywna. Na myśl przychodzą mi teksty publikowane w Sarmacji z okazji Dnia Pamięci Narodowej, kiedy wspomina się mikronautów zmarłych realnie. Teksty te nie pojawiają się w innej, specjalnie na to wyznaczonej sekcji, ale funkcjonują pośród innych - narracyjnych lub związanych z wydarzeniami mikronacyjnymi. Również ten post nie znalazłby się w takim wątku, gdyby Leocja była Pfalzgrafschatem a nie Palatynatem.

[Ametyst Faradobus]

Faktycznie, my w Bialenii nawet niedawno przenieśliśmy czysto techniczny dział przeznaczony do omawiania szczegółów budowy nowej strony do działu Krajowej Rady Informatycznej, która ma tę całą narracyjną otoczkę i niby jest jedną z instytucji państwa.

[Heinz-Werner Grüner]

Kwestia przyzwyczajenia. Myślę, że to raczej wynikło z faktu z jakim zaczęto je stosować. Ktoś zaczął i tak zostało... Może się mylę, ale to akurat mało znacząca zmiana/opcja wpływająca na ogólny kształt zabawy.

[Vladimir ik Lihtenštán]

To przede wszystkim pokazuje, według jakiego schematu tworzymy sobie naszą mikronacyjną rzeczywistość. Niegdyś, za mitycznej już Leblandii, lista dyskusyjna i symulacja gospodarki były nową jakością powitaną jak herezja . Dziś, choć to może tylko moja subiektywne wrażenie, coraz częściej korzysta z narracji i tworzenia historii, w których zamyka się działania swojego awatara. Niekiedy, jak w Sarmacji, towarzyszą temu aplikacje "ogródka działkowego". Nie ma co, kiedyś to były czasy. Teraz to ta młodzież nie ma pojęcia o mikronacjach.

[Helwetyk Romański]

Ponadto w niemieckojęzycznych funkcjonuje podział na dwa podobne i co warto podkreślić, tylko podobne obszary, co nasze swojskie real i wirtual.

Ciekawe, że również funkcjonuje podział na dwa obszary i że również ten podział nie jest wystarczająco — moim zdaniem — precyzyjny. Mamy określenie dla narracji, mamy określenie dla reala, nie mamy odrębnego określenia dla realnego wirtuala (wirtualnego reala?), czyli choćby wskazanej, najzupełniej faktycznej, działalności władz państwowych.

Dziś, choć to może tylko moja subiektywne wrażenie, coraz częściej korzysta z narracji i tworzenia historii, w których zamyka się działania swojego awatara.

Przyznam, że zupełnie (ale to zupełnie) nie podzielam tego wrażenia. Pytanie — czy to odmienna interpretacja faktów, czy odmienny zbiór faktów?

[Michał F. Lubomirski-Lisewicz]

Ciekawe, że również funkcjonuje podział na dwa obszary i że również ten podział nie jest wystarczająco — moim zdaniem — precyzyjny. Mamy określenie dla narracji, mamy określenie dla reala, nie mamy odrębnego określenia dla realnego wirtuala (wirtualnego reala?), czyli choćby wskazanej, najzupełniej faktycznej, działalności władz państwowych.

Tak właściwie, przynajmniej w moim przypadku, raczej nie oddzielam realnego wirtuala od narracji, bo narrację uważam za element opisu wirtualnej rzeczywistości. Choć niekiedy ta rzeczywistość jest rozdwojona, jak np. u nas w Rzeczypospolitej, gdy jesteśmy jednocześnie w mikroświecie i na Vaarlandzie a zarazem w Europie. :)
Czy na przykład sąsiadujemy z Rosją, a zarazem za wschodnią granicą mamy skarlandzką Estellę Wschodnią.

W każdym razie nie chciałbym rozdzielać narracji od innej aktywności mikronacyjnej. Jeśli przeprowadzam manewry wojskowe gdzieś na Wileńszczyźnie, to faktycznie tam jestem; jeśli natomiast urządzam polowanie, rzeczywiście w nim uczestniczę. Jak piszę o rozmowach w karczmie, na balu, na sejmie, wojnie, to rozumiem to tak, jakby faktycznie się to działo. Oczywiście warto wziąć poprawkę na element nawet nie bilokacji, a wręcz multilokacji pewnie większości polskich mikronautów, a przynajmniej elementu jakowegoś zdalnego pisania z innych lokacji.

[Franklin Garamond]

Tu wszystko jest narracją. Każdy element, który buduje w naszych głowach obraz danej mikronacji, jest jej składową. Na wielu poziomach, które przenikają się, przecinają, a czasami biegną równolegle względem siebie. To jest to, co czyni mikronację mikronacją. Nikt tu nie rozważa czy zbiórka na serwer winna zaistnieć w tym czy innym dziale. To część naszego v-istnienia, której nijak się nie wyrzekniemy.

Nie odgrywamy, przynajmniej w większości sytuacji, scenek rodzajowych, nie obudowujemy swych wypowiedzi didaskaliami. Nie izolujemy niczego, może poza dyskusjami ściśle o realu, choć to bardziej separacja usilna, bo też niewiele o tej nieistniejącej rzeczywistości rozmawiamy w oderwaniu od tej mikronacyjnej.

Myślę, że daleko jesteśmy od zniemczenia w ujęciu przedstawionym kilka postów wcześniej. Co, swoją drogą, w mojej ocenie nie różni się to dla mnie niczym od zwykłego, forumowego RPG. Takie sztywne postawienie kreski sprawia, że państwo jest jeszcze bardziej odrealnione. Chodząc po swoim własnym mieszkaniu, musisz między pokojami zmieniać buty i się przebierać. Jakże to abstrakcyjne! Od dzisiaj do salonu wchodzimy wyłącznie na galowo.

Oczywiście mogę sobie, bez większej trudności, wyobrazić ubieranie wszystkiego w daleko idący role-play. Choćby przekazanie subdomeny z kontem ftp na potrzeby tej czy innej instytucji, wyżej wspomnianą zbiórkę na serwer czy usunięcie bota, który spamował na forum reklamami pigułek na problemy z pirolizą. Nie mogę się jednak pozbyć natrętnej myśli, że wszystko to byłoby skrajnie sztuczne w odbiorze.

[Helwetyk Romański]

Tu wszystko jest narracją.

Myślę, że to kwestia definicji. Podałbym przykład ostatnio cytowanej umowy o podwójnym obywatelstwie między Palatynatem Leocji a Księstwem Sarmacji. Z mojej perspektywy, umowa jest „realna” w tym znaczeniu, że stanowi wiążące porozumienie, wywołuje konkretne skutki dla praw obywateli obu państw; jest rzeczywista na tej samej zasadzie, co umowy międzynarodowe między realnymi państwami. Ale już nasza wizyta w Księstwie Sarmacji — to narracja. Niestety, na prywatne publiczne odrzutowce do własnej dyspozycji będziemy musieli jeszcze trochę poczekać…

Jeśli przeprowadzam manewry wojskowe gdzieś na Wileńszczyźnie, to faktycznie tam jestem; jeśli natomiast urządzam polowanie, rzeczywiście w nim uczestniczę. Jak piszę o rozmowach w karczmie, na balu, na sejmie, wojnie, to rozumiem to tak, jakby faktycznie się to działo.

Oczywiście, nie zakładamy przecież, że nasza narracja jest „nieprawdziwa”. Wydaje mi się jednak, że istnieje różnica jakościowa między powyższymi przykładami „czystej” narracji, które wymagają po stronie uczestników i odbiorców przyjęcia pewnej konwencji, a tym, co jest bezsporne, czyli w tym przypadku — wyższych słupkach w Instytucie Statystyk Międzynarodowych.

Oczywiście warto wziąć poprawkę na element nawet nie bilokacji, a wręcz multilokacji pewnie większości polskich mikronautów, a przynajmniej elementu jakowegoś zdalnego pisania z innych lokacji.

Nie żebyśmy podczas wizyty w Sarmacji nie obliczali odległości w kilometrach między Grodziskiem a Koronowem oraz czasu, jakiego potrzebowałby śmigłowiec na jej pokonanie… 😉

[Heinz-Werner Grüner]

Jakkolwiek by nie było, to nie są czasy, że działamy według jednego wzorca, który narzucił najsilniejszy. Tak ma być, a reszta to się nie winna nazywać mikronacją. Zakładając państwo w internecie, nie ważne, czy samodzielnie czy w 50 tworzymy i kreujemy świat wirtualny. Skoro ta jedna osoba uważa, że zakłada mikronacje to niech tak będzie. Od niej tylko zależy czy będzie i jak będzie się rozwijał projekt. A inni ocenią to poprzez zaangażowanie danej osoby, uznaniem, bądź nie. Z doświadczenia wiemy (przykład Krakozji Stepowej), że czasem 1 osoba nadaje taki charakter całemu przekazowi swojego wirtualnego widzenia mikronacji, że nikt nie zarzuci, że to jednoosobowa yoyonacja. Zauważmy, że to jakość dawanego "kontentu" świadczy o mikronacji, a nie zasób obywateli. Można mieć 2 bardzo aktwnych, a można mieć 50, z czego 40 nie logujących się od lat... Jest różnica? Nie. Nadal to mikronacje w oczach osób, które je kreują.