Promocja mikronacji: Encyklopedia (S12E46)

[Helwetyk Romański]

Przy czym zacząłbym od zdefiniowania celów [encyklopedii], jakie chcemy realizować i potrzeb, które chcemy zabezpieczyć, żebyśmy mogli lepiej zrozumieć czego szukamy.

W mikroświecie po raz kolejny trwa dyskusja poświęcona promocji. Po raz kolejny padają głosy o nieuchronnej ekstynkcji. Po raz kolejny pojawiają się toksyczne wypowiedzi, w myśl których powinniśmy ten proces, własnymi odejściami, przyspieszać. A jednak tu jesteśmy, najwyraźniej sprawia nam to przyjemność. Skoro tak jest — może sprawiać to przyjemność innym. Jesteśmy wyjątkowi, ale nie aż tak wyjątkowi.

Mikronacje były, są i pozostaną hermetyczne. Nie będziemy mieli atrakcyjnego wizualnie środowiska graficznego 3D. Nie będziemy mieli dobrej ścieżki dźwiękowej. Nie będziemy w stanie zaoferować pełnego uczestnictwa z poziomu urządzeń mobilnych. Nie będziemy mieli rozbudowanej fabuły „do przejścia” z predefiniowanymi akcjami, które mogą podejmować mieszkańcy. W ramach jednej mikronacji nie będzie więcej niż stu aktywnych mieszkańców — pozdrawiam tendencje odśrodkowe.

Wymieniam powyższe cechy (listę na pewno można rozszerzyć) nie bez powodu. Jeżeli będziemy uważali je za nasze wady, pozostanie nam jedynie rezygnacja wynikająca z mało odkrywczej obserwacji, że tych wad nie usuniemy. Ani nie mamy budżetu na zbudowanie interaktywnego środowiska MMO, ani taka platforma nie miałaby wiele wspólnego z mikronacjami, które nam sprawiają radość. W kółko skupiamy się na mitycznym nowym mieszkańcu, który jest pozbawiony inicjatywy i woli klikać.

Reprezentatywny nowy mieszkaniec w gronie przyjaciół

To nie jest nasza grupa docelowa. Naszą grupą docelową są ludzie, dla których wymienione wyżej cechy mikronacji są zaletami, nie wadami — ci, którzy wolą tworzyć oraz komentować, wnosić wartość do życia społeczności, pozostawiać po sobie ślad, choćby w efemerycznych warunkach internetu, wchodzić w interakcje wykraczające poza kliknięcia myszą i zdania pozbawione przecinków. Naszą propozycją jest bycie wspólną płaszczyzną, narracyjnym punktem odniesienia dla tych ludzi.

Szerzej rozumiana encyklopedia może — powinna — nam pomóc w dotarciu do nich. Zbiór suchych faktów ma wartość dla nas, będących już w środku. Potrzebujemy materiałów, które obniżą barierę wejścia do mikronacji z bardzo wysokiej do wysokiej. Które wyjaśnią nie tylko poszczególne techniczne etapy (formularz — awatar — podpis — wniosek o X), ale i samą konwencję. Na czym polegają mikronacje, na czym polega uczestnictwo w mikronacjach, jakie unikalne cechy posiadają poszczególne państwa, jakimi sztandarowymi inicjatywami mogą się pochwalić.

Pogłoski o śmierci mikroświata są przesadzone.

[Guedes de Lima]

Pogłoski o śmierci mikroświata są przesadzone.

I towarzyszą życiu mikronautów od ładnych paru lat. Taki trochę utarty stereotyp, że jest coraz gorzej i lada chwila upadniemy.

[Helwetyk Romański]

Pogłoski o śmierci mikroświata są przesadzone.

I towarzyszą życiu mikronautów od ładnych paru lat. Taki trochę utarty stereotyp, że jest coraz gorzej i lada chwila upadniemy.

Pod stwierdzeniem, że jest gorzej, z przykrością się podpisuję — na swoje nieszczęście pamiętam kondycję mikroświata (by być precyzyjnym, Księstwa Sarmacji) w latach 2006–2007. Żebym jednak (a uważam się za deterministę) wyciągał z tego wniosek o rychłym i nieuchronnym upadku oraz uznawał trend za niezmienne prawo przyrody… Głównym problemem mikronacji była, jest i pozostanie demografia, ale nie rozmawiamy tutaj nawet o jednym rzędzie wielkości. Wystarczyłoby, by było nas dwa–trzy razy więcej. Procenty mogą robić wrażenie, ale już nie liczby bezwzględne, w skali polskiego internetu.

[Guedes de Lima]

Według mnie liczby powinny oscylować w okolicach: najmniejsze mikronacje 15-35 osób, średnie 35-70, duże od 70-120 i w górę. To ilość nad którą dałoby się zapanować przy obecnych realiach/możliwościach/kształcie mikroświatu.