Leocja pozdrowienia z krainy Królów Krzyżowców.

[Piotr Romanow]

Ostatnia wiadomość z poprzedniej strony wątku

Mam nadzieję wprowadzić coś dziwnego w tej serii typu Segustorów, którzy będą tłumaczyć słuszność idei leockiej itd. :D

[Oswald Baskerville]

Dawaj ich tam! Bez litości! I pamiętaj, że jak krzewisz leocką kulturę, to trzeba ludziom tłumaczyć różnice między dywizem, pauzą i półpauzą.

Nie zapomnij wspomnieć, że Comic Sans i ElementarzDwa to najlepsze czcionki dla Kuratorów :D

Skoro mowa o czcionkach: @Piotr Romanow, gdyby Twoim wojom brakło kamieni, to mogą z procy strzelać czcionką :D

[Piotr Romanow]

W Europce nazwkę kolonie Comicsans itd., pewnie Panownie Namiestnicy będą mieli bekę 1000-lecia (Leocji). XD

[Piotr Romanow]

Drodzy państwo,
Przed wami kolejne 50 lat Megakampanii Leockiej, niestety owiane tajemnicami, gdyż strasznie kurwiłem, a sam dzisiejszy dzień był bardzo nerwowy. To uczucie kiedy wszyscy wasale dookoła wypowiadają Ci wojnę, bo niejaki Garamond II wpadł na pomysł bycia tyranem.

XI wiek dla Leocji zaczął się bardzo walecznie. Despota Garamond przygotował roszczenia do Krety, którą w niedługim czasie napadł. Niestety nie było tak kolorowo jak mogło się wydawać, mimo zajęcia pierwszego zamku wojska leockie raz za razem dostawały łupnia, a sojusznicy nie garnęli się do pomocy swoim przyjaciołom. Na szczęście Bractwo z Nowego Brzegu wysłało 3000 swoich wojów do pomocy Despocie, w zamian za zapewnienie, że Kreta będzie prawosławna.



17 sierpnia 1005 roku wasale wystąpili przeciwko tyranii Despoty Garamonda, który postanowił odebrać prowincje kontrolowane przez muzułmańskich wasali Leocji. Mimo zaciętego oporu tutejszych wojska leockie rozgromiły wszystkie armie niewiernych niosąc Krzyż dalej na wschód i niszcząc za sobą pozostałości muzułmańskie. 23 kwietnia 1006 roku muzułmanie zdali broń leotą, a następnie Despota na znak zwycięstwa kazał jednego z hrabiów spalić na stosie, a drugiego oślepić, dając znak niewiernym że z leockimi władzami się nie walczy.



Ponownie zgromadziły się ciemne chmury nad Leocją, zmarł Garamond, który wciągnął na tron swego już w sędziwym wieku syna Helwetyka III, którego panowanie skupiło się głównie na rozwoju intelektualnym kraju. Był to jedyny taki okres bez wojen.



Po niecałych 7 latach władzy zmarł także Helwetyk III, a tron objął nad wyraz okrutny Garamond II. Sam początek rządów Garamonda określano za tragedię, gdyż po 4 latach na tronie Królestwa Leocji rozpoczął on spiski, dzięki którym miał zabić swego brata Piotra. Gdy wszystko wyszło na jaw ostatecznie zaniechał takich działań.



W roku 1031, a dokładnie 18 listopada Leocja została napadnięta przez pomniejsze arabskie hrabstwo w Afryce Północnej. Powodem agresji muzułman była wojna domowa, do której doprowadził Despota odbierając ziemię swym wasalom i prowadząc politykę twardej ręki, która doprowadziła do wieloletniego rozlewu krwi między leotami. Zaczęły się kształtować pierwsze regionalizmy, które różniły wyspiarzy od mieszkańców buta, czy też Leockiej Afryki Północnej (także LAP). Arabowie nie całe 3 lata próbowali prowadzić wojnę przeciwko Królestwu, a ich jedynym osiągnięciem było przejęcie jednego z leockich zamków. Jednak, gdy Garamond II uporał się z buntami w kraju wyruszył swoją zdziesiątkowaną armią w celu odparcia ataków najeźdźców, wojsko było wspierane przez leockich kolonistów, a także wiernych buntowników, którzy zaatakowali wraz z Armią Leocką arabów wymuszając pokój w Labdzie dnia 8 stycznia 1034 roku.



Od 31 Marca do 2 Czerwca 1036 roku trwało powstanie chłopskie na wyspie macierzystej (tak nazywanej Sycylią), które Despota krwawo stłumił bez większych strat dla rządzących.



Garmond II okrzyknięty przez lud mianem "Niemądry" w gniewie postanowił oślepić swoją żonę, której zarzucał brak wsparcia przy umacnianiu leockiej władzy. Wielu spekulowało także że jest to spowodowane wszystkimi rebeliami, czy też stratami podczas wojen za czasów Garamonda. Choć nie utracił on ziemi wyżywał się na swojej żonie, aby pokazać ludu, że to nie on doprowadził do tego stanu rzeczy. (Odwracał kota ogonem)



Zakres terytorialny Leocji:


Zakres kultury leockiej:

[Piotr Romanow]

Kolejne lata Garamonda II "Niemądrego" okryły się sławą, w podbojach. Najsłynniejszym jego osiągnięciem było pokonanie Imperium Bizantyjskiego, które osłabione ościennymi wojnami musiało klęknąć przed Królestwem Leocji.

Wojna 4 letnia, dała znak Despocie Garamondowi do zrozumienia, że Gwardia Leocka, mimo że teraz była najsilniejszą armią świata, to i tak wymagała wielu reform, aby była znacznie silniejsza i konkurencyjna dla nowoczesnych mocarstw.

Pierwszym jego krokiem było poszerzenie ilości jednostek w każdej poszczególnej formacji, zaczynając na wikingach, a kończąc na broni oblężniczej. Poszerzona ona została także o Katafraktów, którzy przybyli do Nowego Brzegu z Biznacjum oferować Despocie swe usługi.

Widząc słabość swych wasali poszerzył on także wpływy na politykę krajową, że stawał się praktycznie absolutem, dzieliło go od tego jeszcze tylko kilka uprawnień.

Niegdyś Kreta, teraz Szydercza Wyspa, na znak przyjaźni została nadana Romanowom, a także Rasmusenom. Dwie prowincje zostały przekształcone w Romanię i Rasmusenię, w których głównymi fortecami były Romanoffstadt i Johannesstadt.

W latach 60' XI wieku Królestwo Leocji wchodzi w okres wojen Tunezyjskich, w których to Despota Garamond II masakruje wojska tunezyjskie i ustanawia tam leockie panowanie.

12 marca 1080 roku Despota Garamond II umiera... Na tron wchodzi jego Syn Helwetyk IV.

Ten od razu po objęciu tronu rusza na pochód wzdłuż Morza Śródziemnego paląc wioskę za wioską, która należała do muzułman próbując utworzyć drogę do Ziemi Świętej, Edelweiss.

Po wielkim marszu na wschód poddani Helwetyka IV wzniecili bunt i zaczęli walczyć o prawa, które odebrał im Garamond II. Ku ich zdziwieniu, mimo przewagi zostali pokonani przez Despotę, zręczny taktyk jakim był Helwetyk pokazał, że nie liczy się ilość wojsk, a ich jakość, a także wykorzystanie.

Helwetyk IV był reformatorem. Jego po pierwszych podbojach postanowił 19 października 1087 roku wprowadzić nowoczesne formy władzy, którymi były w Leocji rządy senioratu. Od teraz wszyscy członkowie rodu Romańskich mogli usiąść na tronie.

Nie znana jest dokładna data śmierci Helwetyka IV "Mędrca", wiadomo tylko, że Królował nam 14 lat i w roku 1094 opuścił tron, na który zasiadł jego syn Ioannes. Despota Ioannes poświęcił się czemuś, czego nikt nie rozumiał. Nie budował on podwaliny pod Święte Królestwo Leocji i Edelweiss, wielu mawiało, że był on heretykiem, który miał niedługo ruszyć na Rzym, a także inne Święte Miejsca, by raz na zawsze położyć kres Chrześcijaństwu i utworzyć Kult Matki Prokrastynatki.