Parę słów o kształcie ustrojowym

[Helwetyk Romański]

Wtorek po święcie to prawie jak poniedziałek, a prokrastynacja to (wiadomo), więc parę słów komentarza na temat wczorajszego projektu Aktu o formie rządu. Jak nietrudno się domyślić, propozycja jest wynikiem kilkunastu lat obserwacji funkcjonowania Księstwa Sarmacji.

1. Diarchia absolutna

Z upływem czasu być może wskazana będzie jakaś forma demokratyzacji ustroju (piszę „być może”, bo jakkolwiek demokracja parokrotnie nie dopuściła do potężnego kryzysu w Sarmacji, niezbyt sprzyja, jak uczy doświadczenie, szeroko rozumianemu rozwojowi). Niemniej jednak, moim zdaniem w okresie pierwszych kilku–kilkunastu miesięcy nadawania państwu ogólnego kształtu naczelny ośrodek decyzyjny powinien być jeden — i powinni być nim dwaj regenci. Diarchia — aby żaden z nas, kolokwialnie pisząc, nie puścił się poręczy.

Zawarta w projekcie propozycja poświęcona petycjom nie ma charakteru pustej deklaracji. Uważam, że każdy członek społeczności powinien mieć prawo zostać należycie wysłuchanym oraz doczekać się należytej odpowiedzi na swój postulat dotyczący jakiejkolwiek sfery życia publicznego. Tworzymy tę mikronację dla nas samych, aby możliwie każdy mógł się, w naszym gronie, dobrze bawić.

2. Państwo jednolite

Myślę, że realnym planem na najbliższe miesiące jest 20–30 Leotów i Leotek. Zależy mi bardzo mocno na tym, aby byli to ludzie, którzy działają i, przede wszystkim, miło spędzają czas w Leocji — tak po prostu. Przez lata nie zauważyłem żadnego dobrego, długofalowego pomysłu na samorząd. Mnożenie instytucji prowadzi do wielości identycznych, badziewnych inicjatyw. Odrębne struktury władzy to temat na cały elaborat — dość powiedzieć, że już wystarczająco się naoglądałem toksycznych separatyzmów, skrzywionej optyki skutecznie upośledzającej wspólne działanie, jałowych dyskusji o nikomu niepotrzebnych przepisach oraz dziadowskich monarchów, którym tytuł uderzył do głowy.

Jeżeli nie będziemy w stanie wytrzymać ze sobą w gronie kilkudziesięciu osób, jeżeli nie zapewnimy każdemu wystarczających możliwości działania (oprócz uchwalania ustaw, wydawania rozporządzeń oraz zakładania togi ☜(ﾟヮﾟ☜) ) — to znaczy, że będziemy mieli problem wymagający wspólnego rozwiązania, nie zamiecenia pod dywan lub przerzucenia na inny ośrodek.

3. Państwo adhokratyczne

Jednoznaczny, definitywny, bezapelacyjny koniec nieudolnego kopiowania współczesnej zasady państwa prawnego. Tak, pewne wytyczne będą konieczne — dla czytelności. Tak, niektóre sprawy będą załatwiane za pośrednictwem wniosków — dla porządku. Jeżeli się jednak okaże, że przepisy (lub sama procedura ich zmiany…) stanowią przeszkodę w podjęciu działań niezbędnych dla dobra społeczności czy, zwyczajnie, dobrej zabawy — patrz punkt pierwszy. Żadnych spraw kontrolnych, badania konstytucyjności, pozytywnych i negatywnych sporów kompetencyjnych, wieloetapowych i przewlekłych postępowań, także karnych, nade wszystko — konieczności uważnej lektury dziennika urzędowego przed podjęciem jakichkolwiek działań.

4. Tytuły honorowe

Zgodnie z propozycją, „Regenci […] określają warunki posiadania […] tytułów honorowych”. Nie mam tutaj jeszcze sprecyzowanej koncepcji, ale wiem, czego chciałbym uniknąć — inflacji tytułów oraz tego, że po paru latach piramida tytułów będzie stała na głowie. Mamy tutaj niewątpliwy luksus zaczynania od zera. Możemy więc na starcie przyjąć — na przykład — założenie, że utrzymanie tytułu wymaga stałego zaangażowania w życie społeczności. Możemy — na przykład — uwzględniać tylko nadania z ostatnich kilkunastu miesięcy. Możemy — na przykład — przyjąć założenie płynnych tytułów, gdzie tytuł najwyższy przysługuje nie więcej niż 10% arystokracji i szlachty.

Projekt nie bez powodu zakłada, że Palatynat Leocji nie uznaje tytułów honorowych ani orderów i odznaczeń innych mikronacji. Jestem głęboko przekonany, że każdy nowy mieszkaniec powinien rozpoczynać u nas z czystą kartą, a posiadane tytuły i zaszczyty powinny być pochodną wyłącznie tego, jak zasłużył się społeczności Leotów i Leotek.

[Apolinary Montserrat]

Najczcigodniejszy,
Swoje uwagi do Aktu o formie rządu przekazałem we właściwym miejscu. Zawsze ceniłem Waszą mądrość i rozsądek i oczywiście bardzo dobrze rozumiem motywację budowania państwa wydolnego decyzyjnie, które nie będzie osłabiane dyskusjami o tym co mogłoby być lepsze lub gorsze, ale państwo adhokratyczne to państwo bezwarunkowego posłuszeństwa.

Jak rozwiązywać będziemy konflikty, które wcześniej czy później się pojawią... Jak będą formowane zasady w sferach, których ww. akt jeszcze nie dostrzega, bo przyjdą do nas wraz z przybyciem nowych mieszkańców... Szalenie mnie to ciekawi.

[Helwetyk Romański]

[…] ale państwo adhokratyczne to państwo bezwarunkowego posłuszeństwa.

Jeżeli przyjąć pewną optykę, owszem (choć raczej to wynika z formuły diarchii absolutnej, nie państwa adhokratycznego; najzupełniej precyzyjne i wyczerpujące przepisy mogą być, po prostu, drakońskie). To ta sama optyka, w myśl której czasowy zakaz wypowiedzi na forum jest jakościowo tożsamy z karą więzienia, a wyrzucenie z forum — z karą śmierci. Rzecz jasna, jest to optyka, której nie podzielam. Istnieje kilkanaście innych mikronacji, nieznajdujących się pod władzą Namiestników; nie ma przymusu funkcjonowania akurat w Palatynacie.

Inna rzecz jest taka, że — mając pełną świadomość niestosowności tego fragmentu, wynikającej z mojego podpisu… — mam większe zaufanie co do słuszności rozstrzygnięć podejmowanych jednomyślnie przez dwóch doświadczonych tak stażem, jak i wiekiem, mikronautów, niż do przypadkowych wyroków, by znowu wskazać na najbliższy mi przykład, Trybunału Koronnego. Podkreśliłem „słuszność”, oczywiście, nie bez powodu.

Jak rozwiązywać będziemy konflikty, które wcześniej czy później się pojawią... Jak będą formowane zasady w sferach, których ww. akt jeszcze nie dostrzega, bo przyjdą do nas wraz z przybyciem nowych mieszkańców... Szalenie mnie to ciekawi.

Na bieżąco, jakżeby inaczej…

[Apolinary Montserrat]

Najczcigodniejszy,
Absolutnie nie wątpię w doświadczenie i wiedzę Namiestników, ba, gdybym nie poznał Was od tej strony nie osiedliłbym się w Leocji. Zastanawiam się jeno nad określeniem zasad, ich egzekwowaniem i czynnikiem społecznym w procesie podejmowania tych decyzji. Moje wrodzone czepialstwo każe mi zasugerować, że może zdarzyć się decyzja podjęta zbyt szybko... :)

[Helwetyk Romański]

Moje wrodzone czepialstwo każe mi zasugerować, że może zdarzyć się decyzja podjęta zbyt szybko... :)

Cóż — oczywiście, że może, przez lata człowiek nabywa samoświadomości… 🙄

Dlatego proponuję w pierwszej kolejności podejmowanie decyzji przez obu namiestników (co zmniejsza szansę na kierowanie się złymi emocjami), a w drugiej — podawanie wszystkich decyzji do wiadomości publicznej. Jak sądzę, niebezpodstawnie zakładam, że niesłuszne rozstrzygnięcia spotkają się z reakcją reszty społeczności — a powiedzmy sobie jasno: żadna decyzja w mikronacjach nie ma ostatecznego charakteru.

Że nie planuję państwa liberalnego z powodu świadomości tego, jak się kończy przenoszenie realnej ideologii na warunki mikronacyjne to inna sprawa…

[George S. Patton]

Ja też jestem pełen zaufania.
Dopóki nie pojawi się coś w rodzaju "wolnych elekcji" czy innego bezbectwa, będę czuł się tutaj bezpiecznie.

[Helwetyk Romański]

Dopóki nie pojawi się coś w rodzaju "wolnych elekcji" czy innego bezbectwa, będę czuł się tutaj bezpiecznie.

Wolna elekcja jest zła, a wyznaczanie następców też jest złe, prawda. Gdybym miał zdecydowanie zbyt mocno wybiegać w przyszłość, rozważałbym instytucję elektorów — zdecydowanie wąskiego grona najbardziej zaangażowanych, zasłużonych i doświadczonych Leotów.

[George S. Patton]

Może jednak nie powinniśmy wybiegać tak daleko w przyszłość.
Proszę się nie demotywować.

[Helwetyk Romański]

Proszę się nie demotywować.

* Since 2002.

[George S. Patton]

Odpowiedź z obrazkiem sugeruje, że do demotywacji daleko.
A prokrastynacja w pełni :)