Palatynat Leocji

Z pewną przykrością stwierdzam, że dopiero teraz zajrzałem do niniejszego wydania.
O dziwo, prasa sarmacka (sarmacka?) przeszła swoją długą ewolucję z mało ambitnego kontentu traktującego o aktualizacjach wielkości własnego wodogłowia, w aranżacji przywodzącej na myśl skrzyżowanie mało interesującego kubizmu z niepraktycznym brutalizmem, do czegoś nad czym można się nawet pochylić i zastanowić. Z drugiej strony jest to poniekąd smutne, wszakże w dobie chronicznych braków papieru toaletowego na terenie Królestwa, do tej pory sarmackie prasówki świetnie nadawały się do pogniecenia (żeby lepiej zbierały) i podtarcia sobie nimi dupy. Żeby nie było, trzymam jeszcze u siebie w pałacu w Ekorzynie całkiej przepastne archiwum takich publikacji, toteż w najbliższym czasie nie będę importował erzaców produktów celulozowych z pozostałych części Pollinu.

W niniejszym wypadku lepiej bawiłbym się tylko wtedy, gdyby Szanowna Redaktora pozbawiła się sarmackiej, pluszakowej ceremonialności rodem z porcelanowego imbryczka lorda SennegoKnura i postanowiła wsadzić sobie ony kolekcjonerski okaz porcelany w dupę, przeistaczając się w nietzscheowskiego nadczłowieka. Tak niemniej, doceniam semiironiczne określenie stetryczałego Królestwa mianem Mikronacyjnej Loży Szyderców. Od siebie proponuję angaż w Scholanderze, może praktyki u nas pomogą obywatelce w przejściu na właściwą stronę mocy.

M2.r pisze: ↑

28 paź 2022, 18:42

(...) prasa sarmacka (sarmacka?) (...)

Już nie sarmacka, wtedy były ostatnie dechy sarmackości. PP zamienił się w Herolda, który celuje w międzynarodowy kontent oraz jakoś ta moja leockość aż zachęca by nie pisać już zawsze tak grzecznie, ciepło i puchato :)

Od siebie proponuję angaż w Scholanderze, może praktyki u nas pomogą obywatelce w przejściu na właściwą stronę mocy.

Nie powiem, teksty w Scholanderze to jakaś inspiracja, a oprócz niej stare klasyki sarmackiej prasówki, która została następnie zastąpiona... no WKW idealnie określił czym