W zasadzie tak się tej dyskusji przyglądam i czytam co tam najznamienitsze głowy mikronacyjnej wojskowości mają do powiedzenia.
Cel, jak najbardziej słuszny i szczytny to ja mam wątpliwości. Bynajmniej nie co do treści samej dyskusji ale tego jak wojsko wygląda w mikronacjach.
Armie, nieważne jak liczne, nieważne jak zawansowane i jak dobrze przygotowane są tylko ładną zabawką w rękach niewielu. W mikronacjach ciężko się jest doszukiwać ich jakiegoś realnego wykorzystania, konflikty są często tak bardzo chaotyczne że walka w nich zawiera się w zasadzie jedynie na wzajemnych oskarżeniach i przekrzykiwaniu się coraz bardziej absurdalnymi argumentami i narracjami aż w końcu dochodzi do legendarnego już "Nie uznajemy".
Rozumiem że wielu tu zgromadzonych jest orędownikami pokoju i współpracy co ma swoje wady jak i zalety, ja jednak chciałbym dostrzegać niedoceniony, drzemiący głęboko potencjał jaki skrywają w sobie konflikty w mikronacjach, Ogromne pole do popisu i narracji którego jednak nie potrafimy wykorzystać.
Na szczęście ostatnimi czasy "ustawiane" konflikty są coraz lepiej prowadzone. Przykładem może być Brodryjska woja domowa, mimo że prowadzona raczej tylko narracyjnie zawierała pewnie naprawdę ciekawe elementy.
Weźmy na ten przykład Wojny Klonów czy Wojnę Aquelii z Komunistami. Nie istnieje żadna sensowna platforma gdzie można by taki konflikt rozegrać. Co więc zrobiliśmy. Za obustronnym porozumieniem przyjęliśmy że o wyniku starcia zadecyduje los (rzut kością w przypadku wojen klonów) oraz niedoszła partyjka w szachy (jeżeli chodzi o Aquelię).
Może właśnie takie ustawiane konflikty są jakąś sensowną opcją dla narracja dla armii w mikronacjach.
Aha, no dobra bo się rozpisałem.
Sedno przedstawia się mniej więcej następująco,
Powinniśmy się najpierw nauczyć jak toczyć konflikty a potem jak jak sobie radzić z nimi lub ich konsekwencjami, chociaż podtrzymuję opinię
@Ronon Dex że może się to okazać owocną okazją do dalszej dyskusji i podjęcia dalszych działań.