Palatynat Leocji

Rankiem następnego dnia po przybyciu tajemniczej delegacji do Pretorium, której celu dalej nie udało się ustalić mediom, brama sztabu otworzyła się i kolumna czarnych samochodów wyjechała na pokryty kostką brukową plac. Przyciemniane szyby skutecznie uniemożliwiały zrobienie jakichkolwiek zdjęć, które mogłyby posłużyć za pomocne w identyfikacji tożsamości gości. Mediom pozostały jedynie spekulacje i czekanie na możliwe komunikaty z resortów prasowych Palatium lub Pretorium. Oba jednak skutecznie milczały. Kolumna zamiast skierować się w stronę IPL skąd wczoraj przyjechała, wybrała zjazd w kierunku NOP oraz poligonu GPL. Dopóki się dało dziennikarze próbowali ścigać rządowe samochody, niektórzy nawet wezwali swoich kolegów, którzy ustawili się pod bramą jednostki jednak pilnujący jej gwardziści szybko oczyścili miejsce przejazdu i umożliwili bezproblemowy wjazd delegacji.

Na płycie wojskowego lotniska przy IPL czekały ustawione obok siebie transportowce, do których pakowano kolejne skrzynie i pojazdy. W terminalu czekali już gwardziści, których obecność sprawdzali oficerowie, upewniając się, że wszyscy są na miejscu i gotowi do wylotu. W samolotach logistycy odhaczali kolejne punkty na długich listach i dyrygując całym załadunkiem. Do odlotu zostało już mało czasu i wszystko musiało być dopięte na ostatni guzik. Misja szkoleniowa w SRD była pierwszą z jakichkolwiek misji, które GPL dotąd odbędzie. Nakładało to na wszystkich odpowiedzialnych za przygotowania duży ciężar odpowiedzialności by wszystko poszło zgodnie z planem. Za kilkanaście godzin samolotu Gwardii będą lądować w surmeńskiej bazie lotniczej nieopodal stolicy gdzie rozpocznie się rozładunek oraz rozlokowanie personelu odpowiedzialnego za szkolenie. Tworzenie planów trwało kilka miesięcy i w końcu dobiegło końca, teraz nadszedł czas na ich realizację. Krótko po godzinie 18 od ziemi zaczęły się kolejno odrywać kolejne ciężkie samoloty i kierować w stronę Surmenii.

Od kilku tygodni trwa leocka misja szkoleniowa w Surmeńskiej Republice Demokratycznej, która ma na celu przygotowanie wojsk nowo odrodzonego państwa do współczesnych wyzwań oraz wsparcie w stawianiu nowej infrastruktury, systemów oraz ogólną pomoc logistyczną. Surmeńskie wojsko ramię w ramię z małym oddziałem Gwardii ćwiczy po kilka dni w tygodniu zarówno części teoretyczne takie jak planowanie, rodzaje strategii, metody walk w rejonach zabudowanych i otwartych, a także praktycznie na poligonach, strzelnicach czy za sterami symulatorów maszyn bojowych.
W ramach wsparcia surmeńskiej armii GPL przekazała na jej wyposażenie wycofywane z użytku maszyny, które wciąż przedstawiają wartości bojowe oraz są przydatne w tamtejszych warunkach. Wymaga to ze strony leockich wojskowych przeszkolenia swoich surmeńskich kolegów, którzy przyzwyczajeni są do innych konstrukcji i rozwiązań technicznych. Wciąż pozostaje wiele do nauki i przyswojenia, ale gospodarze są bardzo chętni do pozyskiwania kolejnych porcji wiedzy.
Nie obyło się jednak bez kilku incydentów, które lekko raniły żołnierzy z obu państw. Wynikały one z błędu obsługi lub uszkodzonego w trakcie transportu wyposażenia. Stan wojskowych jednak jest dobry i już niedługo wrócą do dalszej służby. Miał też miejsce incydent z ludnością cywilną w okolicach. Mieszkańcy okolicznej wsi zgłosili serię skarg na hałas spowodowany ćwiczeniami. Zauważają, że dopóki nie rozpoczęto misji szkoleniowej w okolicy było cicho i spokojnie, a obecnie ciągle jeżdżą wojskowe samochody, słychać strzały i wybuchy, a szyby w oknach się trzęsą, gdy po niebie przeleci klucz myśliwców.
Dowództwa surmeńskiej armii oraz leockiej gwardii przewidują, że misja szkoleniowa potrwa do końca roku realnego. Wciąż wiele jest do opracowania, wprowadzenia i nauczenia. Jednak z biegiem czasu leocka pomoc ma być coraz mniejsza i przerodzić się w obserwację działań Surmeńczyków pod kątem zbadania czy wszystko działa tak jak powinno, czy nie występuje potrzeba powtórzenia, naprawy.

W Surmenii gdzie GPL prowadzi misję szkoleniową lokalnej armii ostatnimi czasy narosły niepokoje społeczne. Nie zakłócają one bezpośrednio działań gwardii, ale nie są też przez nią ignorowane. Dowództwo śledzi je i pomaga surmeńskiemu rządowi oraz jego służbom w kontrolowaniu wydarzeń i dochodzeniu ich źródła. Problemem jest jednak rozproszenie sytuacji społecznej i jej zróżnicowanie na tle ideologicznym oraz przynależności do wyselekcjonowanych frakcji politycznych.