Brzozopola Chmielne - codzienność dzierżawcza

[Anastasia Windsachen]

Podczas swojego pobytu w Palatynacie, Anastasia nie odpoczywa. Zdążyła się już zaangażować w kolejne rozmowy o reformach, a także znaleźć pole do działania, które może przynieść korzyści dla Leocji. W poniedziałek 6 czerwca została mianowana na stanowisko Dowódcy Gwardii Palatynatu Leocji. Krótko po tej nominacji udała się na przegląd swoich podkomendnych w Wojskach Lądowych tj. 1 Leockiego Batalionu Zmechanizowanego. Podczas wizyty została poinformowana o obecnym stanie jednostki oraz oprowadzona po bazie. Po zakończonej inspekcji zostało zorganizowane luźniejsze spotkanie z gwardzistami na stołówce gdzie obiecała sumienność i poświęcenie dla sprawy całej Gwardii, pełniąc obowiązki jej dowódcy.

W samym Berklehopf praca również trwa, po ostatnim gradobiciu, które miało miejsce we wtorek, należało posprzątać wyrządzone szkody. Kilka oberwanych gałęzi, wiatr przewrócił starą szopę z narzędziami, a złamane drzewo skasowało część murku, który był ułożony ręcznie już przeszło dwa wieki temu, bez żadnej zaprawy, trzymając się jedynie razem dzięki specjalnej metodzie układania. Na szczęście dwójka fachowców, a przynajmniej jeden z nich nim jest (drugi to temat rzeka (opiekun Farmy Berklehopf)), szybko poradziła sobie z naprawą murku. Jednak, co lokalni to lokalni.

Sama bimbrownia również powoli rusza z pracą, ostatnimi czasy wypuściła kilka limitowanych butelek "Zjazdówki". Co się w niej kryje? Tego nie wie nikt, włącznie z osobami odpowiedzialnymi za dobór składników. Jak mówią wykonawcy - "wrzucono to, co było i zmieszano zgodnie z wiedzą, jak się nalewkę robi. Pewnie jakieś maliny albo jeżyny. Coś czerwonego i czarnego chyba...". Już można zapowiedzieć, że lato będzie obfitowało w produkcję malinówki, która być może zyska jakąś unikalną nazwę...

Obecnie Baronessa spędza również czas z członkami rodziny i jej znajomymi. Na zdjęciu jest z córką Consolasów, zaprzyjaźnionej familii z terenów dzierżawy. Żyją w Brzozopolu już od kilku pokoleń, zajmując dom przy centralnym skrzyżowaniu w miasteczku.

[Anastasia Windsachen]

Mimo nieobecności właścicielki Brzozopól Chmielnych, dzierżawa się rozwijała. Jan van Fogh skończył właśnie ostatnie poprawki na mapie lokacji, a Destylarnia Windsachen Co. ukończyła butelkowanie serii nalewek, które niedługo miały trafić na leocki rynek oraz oczywiście do berklehopwskiej piwniczki. Na terenie stadionu Orłów trwała powoli rozbudowa obiektu. Stawiano słupy oświetleniowe, podwyższano trybuny czy wymieniano ogrodzenia pogryzione przez wściekłych kibiców przegranych drużyn i zwierzęta.
Sama rezydencja również szykowała się na powrót Generalissimy, która wedle zapowiedzi miała po powrocie zakasać rękawy i porządnie zająć się Brzozopolami.

Mapa dzierżawy


Nalewka jabłkowa seria IX/22


Nalewka malinowa seria IX/22


Nalewka z owoców leśnych seria IX/22

[Anastasia Windsachen]

Berklehopf - właść. Brzopola Chmielne to duża dzierżawa na południu Leocji, nieopodal Kammiennego Zwężenia. Stanowi centrum piłkarskie dla południowych i południowo-zachodnich drużyn piłkarskich wyspy, które rozgrywają mecze na Stadionie Trzylecia (przed remontem - Stadion KP Brzozopola, lokalnej drużyny prowadzonej przez gen-ss. Windsachen). Wczesna nazwa (Berklehopf) wzięła się od pałacu należącego do rodziny Windsachen, której przodek - Edward Sachsen (syn Wiktorii III z Lattweńczyków (scholl. Lattwen), którzy byli jednymi z pierwszych, ale i mało znaczących kolonistów schollandzkich na leockich ziemiach w XVII wieku) zakupił majątek u początku XX wieku. Wedle kronik przeniósł się on wtedy z nowobrzeskiej kamienicy nieopodal Fortu do odludnego pałacu z zamiarem rozpoczęcia działalności biznesowej. Pod koniec Wielkiej Wojny Windsachenowie wyemigrowali do Sarmacji, próbując rozpocząć nowe życie, zostawiając tym samym majątek, który przez kilkanaście następnych lat był używany przez schollandzkie oddziały okupacyjne.

W 1998 roku w wyniku Planu Zagospodarowania Terenu i Rozwoju Leocji ówczesny Sekretarz ds. Infrastruktury rozpoczął budowę sieci dróg niedaleko Berklehopf. Podczas niej odkryto porzucony pałac i resztki okolicznej zabudowy. Poprzez oddział Leockiego Instytu Kultury w Sarmacji próbowano skontaktować się z Windsachenami by poinformować ich o znalezisku oraz planach na wykorzystanie go. Ze względu jednak na słabą sytuację finansową rodziny musieli oni odmówić propozycji udziału w przedsięwzięciu. Również Departament ds. Infrastruktury musiał porzucić projekt z powodu braku środków.

W 2014 roku Karol Windsachen, ojciec obecnej głowy rodziny, Anastasii, zainwestował zarobione przez lata pieniądze w projekt Berklehopf 2.0. Zakładał on budowę miasteczka zdolnego pomieścić do ok. 17,5 tyś. mieszkańców, które miałoby funkcjonować wedle Zasad Zrównoważonego i Ekologicznego Rozwoju (było to przed rozpoczęciem transformacji energetycznej). Budowę rozpoczęto i już po 5 latach gotowa była duża część projektu, w tym centrum miasteczka, a co za tym idzie Ratusz w stylu wilhemińskim oraz stacja kolejowa wraz z miejscową mini elektrownią słoneczną. W 2021 po śmierci ojca, Anastasia kontynuowała projekt, a w 2022 zwróciła do władz Palatynatu o nadanie Berklehopf, teraz już Brzozpól Chmielnych, jako dzierżawy.

[Anastasia Windsachen]

Ostatnie dni w Brzozopolach szybko mijały ich mieszkańcom. Początek października oznaczał, że zostało coraz mniej czasu na pracę w polu, która stanowiła główne źródło zarobku dla większości mieszkańców. Farma Berklehopf i Windsachen Co. są głównymi pracodawcami w dzierżawie, oferując możliwość pracy od uprawy roli, wypasania owiec, szycia tartanów po stanowiska menadżerskie i zarządcze. Reszta natomiast pracowała zwykle w szkole, ratuszu, na stadionie, oddziale Poczty Leockiej lub dojeżdżała do pracy w Nowym Brzegu lub pobliskiej bazie marynarki.

Koniec zbiorów oznacza również powolne zbliżanie się Sa'mgare czyli święta przypadającego na 31 października i 1 listopada. To wtedy Leoci tak, którzy wywodzą swoje pochodzenie od Alicjan lub po prostu utożsamiają się z ich kulturą organizują obchody ku czci Matki Natury. Kierowane są wtedy do niej podziękowania za udane zbiory, rozpala się wielkie ogniska wokół, których się tańczy, ale i pamięta się o zmarłych, wieszając latarnie czy drążąc takowe w dyniach. Wedle wierzeń zmarli pomagają rolnikom przez cały rok, doglądając pól i chroniąc zbiory czy zwierzęta przed niebezpieczeństwami. Teologowie zauważają, że jest to bardzo podobne do arleckiego Winipadu, które obchodzi się na hasselandzkich prowincjach. Badacz kultury alicjańskiej i dziejów wyspy Leocji przed czasami Jana z Unisławowa, prof. Sven Jorginson przedstawił teorię, którą podpiera badaniami hasselandzkich kulturoznawców o wpływie alicjańskich kupców na arleckie obrządki. Arleci mieli zaadaptować Sa'mgare pod swój panteon i zwyczaje, zostawiając jednak główny motyw. Co też warto zauważyć, leockie obchody są powszechniejsze ze względu na duży, wręcz większościowy względem reszty mieszkańców odsetek wyznawców kultu Matki Prokrastynacji, do którego Matka Natura jest zaliczana.

Sama rezydencja również przechodzi przez okres przygotowań, które trwają zarówno jeżeli chodzi Sa'mgare, jak i Dzień Gwardzisty oraz dalszy ciąg wizyty edelweisskich gości. Ostatnim razem nie udało się porozmawiać o ich celu podróży, a także razem zapolować, więc tym razem wszystko dokładnie planowano. Przygotowane zostały również sypialnie dla gości, którzy mieli w sobotni poranek przyjechać do Berklehopf. Generalissima zdecydowała o zmianie długości trwania manewrów i zakończą się one dzień wcześniej tak by umożliwić gwardzistom spotkanie z rodzinami, a oddziałom logistycznym zliczenie sprzętu i przeprowadzenie podsumowań.

[Anastasia Windsachen]

Z lepszej, choć nie idealnej, drogi zjechał terenowy Recsler, który rozchlapał na boki błoto. Siedząca za kierownicą kobieta kołysała się na amortyzowanych siedzeniach. Prawo, lewo, trochę do góry. Wszystko zależało od tego, jak bardzo dziurawa była droga. Rada Dzierżawy ostatnio debatowała nad potrzebą remontu niektórych dróg, a nawet ich ulepszeniu. Utwardzone, żwirowe drogi zdecydowanie nie były luksusem na dzisiejsze czasy. Wulfryka Rembert z okręgu czwartego Brzozopól mówiła o tym, że to po czym chodzą i jeżdżą mieszkańcy jest wizytówką miejscowości, dlatego należy pomyśleć nad asfaltem lub chociaż jakimś betonem. Przewodniczący Rady Dzierżawy, Sigfrid UlcMahen podsumował wypowiedź radnej słowami:

Na pewno się tej kwestii przyjrzymy z większą niż w ostatnich latach troską. Obecny rozwój Palatynatu daje nam nadzieję, że znalezienie firmy, która mogłaby zająć się taką robotą nie powinno być trudne, ale na pewno może być kosztowne.

Co radny z okręgu pierwszego, Lars Hivingsen skomentował krótkim tekstem:

Windsachenówna na pewno ma trochę pochowane w pałacu...

To rozpoczęło dyskusję, która powoli przeistoczyła się w kłótnię na temat majętności rodziny dzierżawców oraz samej Anastasii, która właśnie wracała z manewrów. O całej sytuacji przeczytała rano podczas kawy, gdy przeglądała poranne telegramy w Dalekopisie. Musiała przyznać, że była to dosyć ciekawa technika przesyłu wiadomości. Myśląc o technice, minęła robotników z Farmy Berklehopf, którzy stawiali właśnie nowe słupy telegraficzne przy drodze. Z tego, co kojarzyła niedługo miała się zakończyć jej mała inwestycja w remont sieci komunikacyjnej na terenie dzierżawy. Berklehopf jako ostatni region w Brzozopolach miało jej doświadczyć.

Zielonkawy samochód nie był czymś wyjątkowym, więc robotnicy nawet nie zwrócili uwagi na to kto ich mija. Skręciła w lewo i po chwili stała przy budce strażniczej do rezydencji. Ciężka, żeliwna brama otworzyła się ze zgrzytem i samochód ruszył do przodu, ugniatając powoli gnijące liście, które spadły z drzew posadzonych wzdłuż Wielkiej Alei. Kobieta zajechała do rezydencji od tylnego wejścia gdzie mieściło się wejście do mniej "spektakularnych" pomieszczeń, które jednak sobie ceniła za połączenie prostoty ze stylem. Ciemne chmury wisiały na niebie, zapowiadając jutrzejszy deszcz. Pogodynki nigdy nie kłamią. Przynajmniej to odkryła w ciągu manewrów. Wysiadła z samochodu i wciąż ubrana w polowy mundur weszła do rezydencji. Było... cicho. Cicho i ciemno. Idealnie. Służba musiała już skończyć pracę na dzisiaj i udała się do swojej części na terenie rezydencji, zostawiając główną część gotową na przyjazd właścicielki. Ta minęła szereg portretów z jej babką na czele i ręcznie malowaną mapą Leocji, powoli już doczłapując do swoich pokoi. Weszła do salonu i rozpinając polową kurtkę, z westchnieniem usiadła na kanapę. Gruby telewizor wydał charakterystyczny dźwięk odpalania...
Witamy w popołudniowym wydaniu wiadomości z Leocji i Pollinu. Jesteśmy właśnie...

[Anastasia Windsachen]

Prace nad Jeziorem Łabędzim trwały już w najlepsze. Ekipa budowlana ogrodziła teren prowizorycznym płotem by nikt z postronnych nie wszedł i nie zrobił sobie krzywdy, a następnie szybko i sprawnie przygotowałą fundamenty. Już dzisiaj zaczęto wylewać piwnicę, która była dosyć sporym obiektem, ponieważ w zmodyfikowanym założeniu ma ona spokojnie mieścić wiele beczek alkoholu, pełnić rolę podziemnego garażu i zawierać kilka innych ważnych elementów... Według planów i przewidywań budowa ma zająć jeszcze długi czas, więc mieszkańcy Brzozopoli nie zobaczą nowej rezydencji Windsachenów nagle za oknem, a stopniowo będą obserwować jej budowę.

Anastasia po odwiedzinach na placu budowy wsiadła do swojego czarnego Recslera, który w końcu przypłynął wczoraj w kontenerze z Hasselandu. Za niedługo miał odlatywać jej samolot do Edelweiss. Na miejscu była już mała ekipa Windsachen Co., która przygotowywała stoisko na Bierfeście i Jarmarku, ale brakowało tam jej by wszystko doglądała, no i... pozwiedzała, co nieco przed startem Oktoberfest. Prawie 6 litrowy silnik zaryczał i auto ruszyło do przodu, zostawiając tabun kurzu za sobą.

[Anastasia Windsachen]

Pub Lwi Ryk to mieszczący się w centrum Brzozopól lokal, który zostało otwarty w okresie głębokiej realiozy zdziadziałej ostatnimi czasy Generalissimy. Mieści się na rogu Jutrzejszej w kamienicy, która jest stylizowana (zresztą, jak całe miasteczko) na o wiele starszą niż 7-8 lat. Niektórzy próbują odejmować sobie cyferki z przodu czy z tyłu, inni dodawać, a jeszcze inni godzić się z tym, że przybyło im i na karku, i na wadze. Projektanci, architekci i mieszkańcy Brzozopól byli tym drugim przypadkiem.

Wnętrze do pubu było zdominowane przez ciemne drewno, które walczyło o przestrzeń z kamieniem oraz tartanem. Znana z uwielbienia do nich Anastasia, postanowiła, że kilka tapet oraz obić na meble nikomu nie zaszkodzi. Jak na razie nikt nie zgłaszał problem, a przynajmniej nic nikomu nie wiadomo o jakichkolwiek problemach. Być może powodem tego jest zawsze naładowana strzelba pod ladą...

Lokal jest głównym miejscem spotkań Chmielarzy, którzy w każdą niedzielę siadają tutaj by oglądać mecze brzozopolańskiej reprezentacji. Do czasu otwarcia go, Brzozopola cierpiały na brak miejsca, w którym spokojnie można się napić, oglądnąć mecz i zjeść owczą wątróbkę z pieczonymi ziemniakami. To do niego zaszli również budowlańcy wracający z budowy nad Jeziorem Łabędzim. W ostatnim czasie poczynili bardzo duży postęp jeżeli chodzi o budowę nowej posiadłości Windsachenów. Dzięki stosowaniu w miarę nowego stylu budownictwa i oczywiście dużemu nakładowi finansowemu, rezydencja posiadała już w całości postawiony szkielet z dębowych belek, który już zaczął doświadczać sąsiedztwa ceglanych ścian parteru. Lokalna stolarnia rodziny Hoffmeier przygotowywała futryny, a mieszcząca się w NOP huta szkła kończyła produkcję ponad dwóch setek szyb. Pracownicy, gdy usiedli przy barze i otrzymali po kuflu zimnego Chmielarza, zaczęli rozmawiać o tym, co widzieli w planach czy zasłyszeli podczas rozmowy architekta z kierownikiem budowy. To wywołało małą kłótnię pomiędzy zwolennikami rodziny dzierżawców, a jej przeciwnikami. Jej oponenci mówili o wydawaniu setek tysięcy na własne projekty, zamiast sponsorowanie rozwoju Brzozopól i choćby wymianę nawierzchni dróg. Te komentarze spotykały się z odpowiedzią, że gdyby nie pieniądze Windsachenów to by tutaj nie siedzieli i nie pili.

Po co im kolejna rezydencja? Jedna nie wystarcza? Miasteczko jeszcze nieukończone, a ci wydają na siebie!

Bełkot Erwina Ihmalssona spotkał się zarówno z oklaskami, jak i oburzonymi krzykami. Zarzucono mu, że próbuje zabronić wydawania własnych pieniędzy wedle uznania i zasadza się na cudze bo jest go więcej. Inni dodali, że dzięki prywatnym projektom Windsachenów powstały Brzozopola, miejsca pracy w nich i cały czas coś się dzieje. Przeciwnicy nie dawali jednak za wygraną. Całą kłótnię przerwała jednak nowa kolejka Chmielarza, która przekierowała ich uwagę na temat piłki nożnej i awansu Leocji w Mundialu.

[Oswald Baskerville]

[Anastasia Windsachen]

Minęło już trochę czasu od ostatniej wizyty Anastasii na placu budowy. Podczas ostatniej wizyty postawione były jedynie fundamenty. Dzisiaj, gdy po długim okresie zabiegania w końcu udało jej się przyjechać do Brzozopól przed wyjazdem do Voxlandu, teren budowy zmienił się nie do poznania. Z ziemi wyrastała już pełnoprawna budowla. Ekipa właśnie uwijała się na szczycie, pracując przy dachu. Oliwkowy SUV zatrzymał się koło budki kierownika budowy. Kobieta wysiadła i zapukała do drzwi. Odpowiedziała jej cisza. Zapukała więc jeszcze raz, ale ponownie cisza była jedyną reakcją ze strony budki. No no, czyżby kierownik był na placu? - pomyślała, kierując się w stronę uwijających się ludzi. Część grupy pracowała przy dachu, a druga zajmowała się wnętrzem prawego skrzydła, które już było zabezpieczone przed warunkami pogodowymi. Odsłonięto betonową posadzkę, która czekała teraz tylko na wyłożenie jej drewnem. Anastasia rozglądnęła się za kierownikiem, jednak wciąż nie było go w zasięgu widzenia. Zniecierpliwiona spojrzała na zegarek. Jutro ma wylecieć do Voxlandu, a nic jeszcze nie przygotowała, jak tak dalej pójdzie to znowu będzie musiała prowadzić kontrolę przez dalekopis i pocztę... Ze spuszczoną i pogrążoną w myślach głową szła do przodu, aż w końcu uderzyła w coś, a raczej kogoś bo nie tylko ona wydała odgłos. Cofnęła się i zobaczyła potrójny karczek kierownika. Ten odwrócił się powoli, trzymając w ręce, pusty już, kubek z napisem "Najlepszy kierownik sklepu budowy". Flanelową koszulę znaczyła teraz "ładna" brązowa plama. Zapach, który wyczuł wprawiony nos Generalissimy nie należał jedynie do herbaty. Spojrzała na niego z lekkim uśmiechem, ale i zmieszanym wyrazem twarzy. Z opresji niezręczności wyratował ją jednak właśnie on.
- Ahh Znamienita, przyjechała Pani na kontrolę? Pięknie nam idzie, jak widać, nic tylko... - jednak jej nie uratował, a dodał jej tylko zadanie w postaci wyciągnięcia informacji. Widać było, że chciałby jej szybkiej eksmisji z placu.
- To może się przejdziemy? Omówimy kwestię dostaw i postępów? Widzę, że ściany i dach nad prawym skrzydłem już są. Bardzo by mi zależało by przed ślubem syna rezydencja była już skończona. - zaczęła iść w stronę budynku. Wyraźnie niezadowolony kierownik ruszył za nią i powoli wprowadzał ją w szczegóły. Dach miał zostać ukończony na dniach, a okna wraz z drzwiami zostaną wstawione, gdy tylko zakończą się prace nad dachem. Potem zostanie już sama wykończeniówka w postaci instalacji elektrycznej, montażu paneli, płytek, drewnianych schodów...

[Anastasia Windsachen]

Wszystko wskazuje na to, że miniony weekend był ostatni słonecznym i letnim akcentem w tym roku na południu Leocji. Od niedzielnego wieczora nad Brzozopolami i resztą dolnej części wyspy wisiały ciemne chmury, które co chwila wypuszczały z siebie ulewy i burze. Wiatr targał drzewami i wysokimi trawami na łąkach, a deszcz skutecznie uniemożliwiał przejazdy zwykłym samochodem przez leśne i polne odcinki dróg. Anastasia wykorzystała dwudzionek na spotkania z ludźmi w dzierżawie, którzy byli ciekawi, jak było w Edelweiss, jacy są tamtejsi mieszkańcy i czy Chmielarz wygrał konkurs. Jedną z okazji do rozmów było przyjęcie w ogrodzie UlcMahlenów, którzy są bliski przyjaciółmi klanu Windsachen. Generalissima udała się tam z nadzieją, że odpocznie od polityki, którą widziała w relacjach lokalnej telewizji i w Insulii, ale niestety mocno się przeliczyła. Gdy tylko ludzie dowiedzieli się, co chcieli rozpoczęli pytać o plany dla Brzozopól, opinie na temat postępowań Rady Dzierżawy czy o możliwość współfinansowania wydatków z budżetu miasteczka. Szybko rozmowa zeszła na stan dróg w centrum gdzie wiele ulic było żwirowych, a jedynie mała część była wykonana z kocich łbów. Anastasia obiecała, że fundusz klanowy pokryje 25% kosztów remontu nawierzchni dróg jeżeli Rada zadecyduje o ogłoszeniu przetargu.

We wtorek po południu podczas cotygodniowej sesji Rady, radni zagłosowali w stosunku 4:1:2 za remontem nawierzchni ulic na obszarze miasteczka i dodatkowym utwardzeniu wychodzących z niego na obszary rolne oraz do głównej drogi. Przewodniczący Rady Dzierżawy, Sigfrid UlcMahen po zakończonym spotkaniu udał się do sekretariatu by wykonać kopie ogłoszenia o przetargu oraz rozesłać telegramy.

Rada Dzierżawy Brzozopól Chmielnych
ul. Karola Windsachena 41/2
33-627 Brzozopola Chmielne

Brzozopola Chmielne, 25 października 2022 roku

O G Ł O S Z E N I E

Rada Dzierżawy Brzozopól Chmielnych ogłasza przetarg na remont nawierzchni ulic w miasteczku oraz dodatkowym utwardzeniu dróg wychodzących na obszary rolne oraz do głównej drogi. Czas realizacji zlecenia ustanawia się na okres miesiąca kalendarzowego od dnia ogłoszenia wyników. Wynagrodzenie za wykonaną pracę ustala się w wysokości 750 ♇ (słownie siedmiuset pięćdziesięciu palatynów).