Palatynat Leocji

Końcówka listopada. Wieje silny wiatr, jest nieco zimnawo, jak to na wyspie o klimacie bliskim krajom Nordaty. W witrynach leockich sklepów pojawiają się pierwsze dekoracje świąteczne, chociaż – jak przystało na dystyngowany palatynat – nie ma tutaj oczobijących kolorów czy pstrokatych Świętych Mikołajów znanych z Sarmatazji. Któryś subiekt z braku klientów przysnął przed telewizorem, ale zapomniał zamknąć drzwi, skutkiem czego na całym Namiestnikowskim słychać było najnowszą prognozę pogody.

Angemont: 20 stopni. Trizopolis: 25 stopni. Sarmatazja: od 15 do 20 stopni. Sclavinia: 30 stopni z uwagi na trwające walki. Sambanafryka: 35 stopni. Brak spodziewanych opadów na Pollinie w ciągu następnych dwudziestu czterech godzin. A teraz przejdziemy do wiadomości z mundialu…

Płynący z telewizora głos spikera mógł dla wielu być usypiający, chociaż był tylko jednym z wielu tych samych, znanych od wielu lat. To, co nie należało do kategorii „znanych, oswojonych”, znajdowało się jednak obok sklepu z uchylonymi drzwiami, przez które na ulicę płynęła prognoza pogody. Tym czymś był pełnowymiarowy bałwan uzbrojony w rynsztunek: garnek na głowie, miotła w ręce (a raczej kuli) i marchewka smutno zwisająca z centrum nosa.

Przypomnijmy: brak śniegu (chociaż wieje silny wiatr). Na świecie raczej stabilnie, nie licząc stałych konfliktów. Przechodnie nie mają większych powodów zmartwień, oprócz zastanawiania się, na kogo postawić u bukmachera, aby zwiększyć swoje budżety na prezenty dla najbliższych.

Jak zareagują na bałwana? O ile w ogóle zareagują?

Chętnych do udziału w Leockiej Historii Świątecznej 2021 uprasza się o opisywanie tylko swoich działań, nie zaś ich efektów. Narrator postara się co 24h aktualizować stan świata.

Namiestnik Garamond w lokalnej placówce sieci Lewek zakupił za gotówkę dwie butelki podrzędnej jakości ginu, który uzyskiwał temperaturę konsumpcyjną przez wiele godzin przytulając się do mrożonego szpinaku. To nie tak, że się wstydził i wolał unikać płatności kartą, po prostu musiał pozbyć się drobnych. Przynajmniej tak to sobie tłumaczył. Chciał też kupić limonki, ale niestety wyszły. Nie rozpaczał, choć miał nadzieję na gimlet. Namiestnik generalnie jest człowiekiem wielkiej nadziei. Nie załamał się. Butelka równie podrzędnego toniku całkowicie wystarczy. Wiele godzin w samolocie z Czcigodnym Namiestnikiem Romańskim zawsze odciska piętno na ludzkiej duszy. Pozostało jedynie wrócić do Palatium i znaleźć wolną szklankę.

Namiestnik Garamond człapał przez Namiestnikowskie w stanie wskazującym na to, że jego aktualne zakupy są kontynuacją imprezy, a nie jej początkiem. Nic więc dziwnego, że wystarczył kawałek lodu na chodniku, aby się poślizgnął i upadł tuż przed bałwaniczną kreaturą. Jakiegokolwiek śniegu wokół wciąż dalej brakowało.

Oswald Baskerville wracał limuzyną z fabryki Novacosty do swojej posiadłości nad brzegiem morza, na północ od Nowego Brzegu. Choć dzień pełen pracy dobiegał końca, Baskerville nie potrafił się odprężyć. Głowę zaprzątały mu myśli o V-Mundialu. Trudno, by było inaczej — na imprezie, której był organizatorem, prowadził drużynę Baridasu, w dodatku w grupie rywalizował z gospodarzami turnieju, za których Baskerville ściskał kciuki. Pomieszanie z poplątaniem. Na domiar złego nie mógł sobie darować niezrealizowanego w terminie zamówienia na stroje dla Slawonii. Próbując uporządkować te myśli, patrzył przez szybę na nowobrzeskie ulice. Widział ludzi wracających z zakupów, pracowników Zarządu Zieleni Miejskiej wieszających ozdoby świąteczne, dzieci z pobliskiej szkoły bawiące się na ślizgawce. Żałował, że brak mu czasu na lepsze wczucie się w atmosferę nadchodzących świąt. Zapragnął zrobić coś, co ten szczególny czas mu przybliży i uprzyjemni. W tym zamyśleniu nie zauważył telefonu wibrującego w neseserze...