Palatynat Leocji

W drugi dzień Świąt zachęcamy Jarmarkowiczów do obejrzenia filmu dokumentalnego z Kotliny Edelweiss. Lumeryjski reżyser wybrał się tam ze swoją ekipą, aby zbadać składniki szczęścia lokalnych mieszkańców, które wedle badań plasuje się na jednym z najwyższych poziomów notowanych w mikroświecie… Poznacie więc poczciwą babuszkę zbierającą codziennie szarotki i piekącą z nich szarlotkę, alpinistę, który marzy o zdobyciu najwyższego szczytu mikroświata, Sarmatę, który obserwuje wszystko przez pryzmat lokalnego alkoholu, a na koniec - czuwającego nad tym wszystkim poczciwego Oberhaupta.

Opinie o filmie? „Ja tylko cebulę kroiłem”, mówi jeden z seniorów, którzy obejrzeli przedpremierowy pokaz.

Pasterze owiec mruczą, że święta się już skończyły. Nic bardziej mylnego. Chętni seniorzy sprawią sobie trzeci dzień świąt, oglądając kolejną edycję legendarnej serii „Wojny Pollińskie”. W najnowszej odsłonię serii przenosimy się do Królestwa Dreamlandu.

Stołeczne Miasto Dreamopolis, rok 5673. Właśnie kończy się powoli 25 grudnia, co zwiastuje niechybny koniec świąt. Na forum Dreamlandu od ponad 10 lat nikt nie opublikował żadnego postu. Apokaliptyczny krajobraz pełen botów i wypalonych seniorów zostaje jednak zakłócony przez przybycie Nowego Mieszkańca, który - nieświadom sytuacji - przemierza pustynię wielowiekowych wątków w różnych działach. Nie napotkawszy żadnej reakcji na swoje treści, ma już się poddać, gdy nagle słyszy głos Tom Bonda, założyciela Królestwa Dreamlandu…

Jak pisze jeden z recenzentów z Lumerii, to jednak nie lasery i gwiezdne pościgi, które po tym następują, nie walka Towarzysza Wajdy z Arminem Fryderykiem na księgi mądrości ludowej i nie scena, gdy ze snu budzą się ospali seniorowie - nie to jest w tym filmie najlepsze. Wisienką na torcie jest ostatnia scena, gdy wszystko okazuje się snem, z którego Nowy Mieszkaniec, wybudziwszy się, uświadamia sobie, że jest Tom Bondem, właśnie wybija pierwsza w nocy, w kalendarzu jest 1 sierpnia 1998 roku, a on musi podjąć decyzję, czy podążyć za głosem serca i zapoczątkować projekt pt. „wirtualne państwo”, o którym od pewnego czasu myślał… „W efekcie,” jak pisze Lumeryjczyk, „widz wynosi z tego filmu nie kosmiczne pościgi i horrory pustyni, a frapujące poczucie solidarności z Tom Bondem uwięzionym w niekończącym się kontinuum czasowym. Czy król-założyciel pójdzie za głosem serca i będzie nieustannie zakładał na nowo Królestwo, wiedząc, jak to się skończy, czy pewnego dnia postanowi skończyć swoją przygodę z mikronacjami, po prostu jej nie zaczynając? Oto pytanie w sam raz na lekki, świąteczny seans.”

Okres świąteczno-noworoczny dla wielu osób jest czasem odpoczynku, objadania się resztkami z wigilijnego stołu czy leniwego nadrabiania seriali i lektur. Jednak nie w Eldoracie, sercu bratobójczej wojny. To tutaj od kilkunastu miesięcy trwają walki między secesjonistami a sarmackimi Sclavińczykami. Niegdyś wiecznie zielone terytoria Sclavinii są teraz pokryte mogiłami spalonych od pisania okrutnych esejów klawiatur, zepsutymi od nieustannego strzelania myszkami czy porzuconymi w aktach złości krzesłami, których już nikt nie naprawi.

Kolejne święta pełne wzajemnych wyzwisk w rodzinie Emila, której członkowie znajdują się po przeciwnych stronach sarmacko-sclavińskiego konfliktu, skłaniają młodego chłopca do poszukiwania rozwiązania. Wyrusza on do klasztoru zamieszkiwanego przez ostatnich eldorackich mnichów. Droga pełna niebezpieczeństw się opłaciła - mnichowie zdradzają Emilowi sekret substancji zwanej „Sclavinianem Pokoju”. To właśnie ona ma sprawić, że przed północą Nowego Roku 2023 w Eldoracie wybrzmią fanfary obwieszczające pokój… Emil wyrusza w podróż na skraju rzeczywistości i starych bajań, aby przynieść swojemu krajowi ulgę w cierpieniu. Czy mu się uda?

„Kolejne zaskakujące zaskoczenie w kinie Klubu Mikronacyjnego Seniora,” pisze krytyk z Dziadowa. „Efekt placebo to znany i stary jak świat trik w kinematografii - a jednak wciąż zaskakuje, szczególnie w tak wrażliwym kontekście, jakim jest rozdarcie Sclavinii między światem sarmackim a orientycko-unijnym. Sclavinian Pokoju okazuje się być nie magiczną substancją, a sposobem na odkrycie w Emilu cech lidera, które pozwalają mu wzbudzić w kraju nadzieję na pokój i radość, doprowadzając w końcu do upragnionego pojednania.”