Ze swojej strony proponuję nie odtwarzać przebiegu rozmów. Jak wygląda komunikacja międzyludzka, dobrze wiemy. Ktoś czegoś nie dostał, ktoś coś przeoczył, ktoś coś inaczej zinterpretował. Jedynym „zwycięskim” rozstrzygnięciem będzie to, pod którym będą w stanie się podpisać, zgrzytając zębami, obydwie strony. W każdym innym przypadku będziemy, jako mikroświat, przez lata odpowiadali na pytanie o to, czy bardziej kochamy mamusię czy tatusia. Jeżeli komuś sprawia to przyjemność, wspaniale; mam jednak wrażenie, że co do zasady nie jesteśmy tutaj po to, aby udowadniać, że nasza racja jest najmojsza.
W konflikcie między Bazyleą a Eldoratem drzemie, moim zdaniem, dobry narracyjnie potencjał — pod warunkiem porozumienia się co do tego, że obydwa miasta jakoś istnieją obok siebie. Życzliwej uwadze czytelników polecam słowo kondominium. Stosowny traktat nie musiałby zostać zawarty po wsze czasy; zawsze można wrócić do punktu wyjścia.
