Klub Mikronacyjnego Seniora im. Cesarza Imperatora Marcusa Lebencjusza w Nowym Brzegu Wschodnim

[Karolina von Lichtenstein]

„Kiedyś to było…”

„To se ne vrati…”

„Tysiące aktywnych osób, tysiące postów, tysiące inicjatyw – to już było, tego już nie będzie…”

Jeśli też czasami Cię nachodzą takie myśli, nie jesteś sam. Każdy senior, niezależnie od współrzędnych geograficznych (od Dreamopolis po Scholopolis, od Leben City po Budapeszt, etc.), lubi sobie westchnąć i powspominać, jak to kiedyś trawa była zieleńsza, człowiekowi się bardziej chciało, a w ogóle kto to panie widział, żeby tak te mikronacje zepsuć.

W okolicach 2009 czy 2010 roku z pewną damą lubiłyśmy snuć marzenia, że mikronacyjna emerytura najpewniej wygląda jak plaża na Tropikanie, gdzie każdy snuje się w rytm nostalgicznej muzyki i epatuje wspomnieniami z czasów swojej młodości „przez v”.

Nic z tej plaży na Tropikanie nie wyszło, ale to nie oznacza, że musimy być sami ze swoją nostalgią. Niniejszym, zupełnie niezobowiązująco, otwieram wątek Klubu Mikronacyjnego Seniora w Nowym Brzegu Wschodnim, pod patronatem Jego Wysokości Cesarza Imperatora Marcusza Lebencjusza, jednego z najbardziej wytrwałych pionerów mikronacji. Myślę, że doboru patrona tłumaczyć nie trzeba.

Reasumując, tutaj można wspominać, rantować, jak to teraz nie jest tak, jak było kiedyś, a także pisać na tematy dowolne. Albo i nie. Zero zobowiązań, zero przymusów. Tak działa Klub Mikronacyjnego Seniora. Najwyżej będę pisać sama do siebie. ;)

[Ignats ik Ruth]

Jeżeli by Leocję uznać za drużynę piłkarską i zabawić się w komentatora sportowego to trzeba by powiedzieć, że Klub jest bardzo bliski "DNA drużyny". 😙 Witaj, Karo 🖤🤍❤️

[Sophie]

Jestem dość młodą mikronautką, ale jak wysłuchuje od starszych co było wcześniej to chciałabym cofnąć się w czasie...

[Karolina von Lichtenstein]

Jestem dość młodą mikronautką, ale jak wysłuchuje od starszych co było wcześniej to chciałabym cofnąć się w czasie...

A ja, jak słuchałam, co się działo, gdy mnie jeszcze w mikronacjach nie było, miałam to samo – też chciałabym cofnąć się w czasie…

I zapewne każdy, kto przyjdzie później, będzie miał tak samo, gdy będzie wysłuchiwał mikronautów, którzy pojawili się w tym roku :)

KvL

[Sophie]

W sumie racja, każde pokolenie będzie narzekać jak to kiedyś nie było

[Karolina von Lichtenstein]

W sumie racja, każde pokolenie będzie narzekać jak to kiedyś nie było

I w tym tkwi piękno Klubu Mikronacyjnego Seniora – co roku ktoś może do niego dołączać i każdy będzie miał prawie te same odczucia :D

A z ciekawości: jakież to wspomnienia czy ballady ze starych czasów pobudziły w Tobie chęć do cofnięcia się w czasie?

KvL

[Sophie]

W szczególności aktywność oraz polityka. Raz natknęłam się na screena gdzie w głosowaniu brało udział +- 200 osób i było około 20 kandydatów, a teraz to jest max 20 aktywnych osób i w wyborach kandyduje 5 ah...

[Karolina von Lichtenstein]

No to akurat czasy, których i ja ledwo liznęłam ;) Ale faktycznie, fajnie było mieć partie polityczne z prawdziwego zdarzenia, które walczyły o władzę i czasami nawet o jakieś punkty programowe (mniej lub bardziej). Na liście dyskusyjnej Dreamlandu w obronie poglądów pisano prawdziwe, erudycyjne epistoły na wiele stron A4 – nie to co dzisiaj.

Legendą sarmackiej sceny politycznej była Sarmacka Partia Demokratyczna, która rządziła przez kilka lat bodajże, dopóki jej formuła się nie wyczerpała. Nikt potem nie powtórzył jej sukcesu pt. zgarnąć wszystkie mandaty w Sejmie w trakcie jednej procedury wyborczej. Ani w Sarmacji, ani w żadnej innej mikronacji o zdrowo funkcjonującej polityce.

Gdy zaczęłam wchodzić do rządów, a potem nawet zostawać Podkanclerzym, to były pierwsze oznaki, że sarmacki system polityczny zaczął chylić się ku upadkowi ;) Potem zostawali już tylko Kanclerze z łapanki.

KvL

[TAR]

Kanclerze z łapanki.... Wtedy przestałem wierzyć w system polityczny. Kiedyś zostać ministrem to było coś, wow, do sejmu nawet ciężko było dostać. Kiedyś były konkretnie plany programowe.

Co do listy dyskusyjnej, to było coś, wtedy pisało dokładnie, na temat, dużo. A nie teraz się rozbija na mniejsze wieloposty. Męczące jest przeglądać forum i czytać wszystkie posty. Gorzej, jak gorący temat jest, to potrafiło tak pojawiać co chwile krótkie posty, że nigdy nie zdążyłem napisać dużo posta, bo wyczerpywał temat. Złe stare przyzwyczajenia z LD mam...

Kiedy to się dyskutowało, a nie pyskowało... Chociaż w Lekcji widać wysoki poziom.

Zapisuje do klubu, na starość zacząłem zrzędzić...

[Franklin Garamond]

Wspaniała to inicjatywa i godna uwagi. Mikronacyjni seniorzy wymagają szczególnej opieki i wsparcia. Byłoby miło, gdyby mieli miejsce, w którym mogliby ciućkać krówki i wspominać jak to drzewiej bywało, bez niepokojenia mieszkańców i wykrzykiwania w tłumie na rynku "kiedyś to było!" (tak, było kilka takich incydentów, głównie przy zakupie papierosów i tankowaniu paliwa).

Jak pisałem przy okazji pierwszej rocznicy niepodległości Palatynatu Leocji:

Nasz plan na nadchodzący rok jest taki sam, jak ten, który mieliśmy w roku poprzednim — chcemy być kurortem dla mikronacyjnych emerytów zapewnić Wam i wszystkim zainteresowanym fajne i wolne od presji miejsce do działania.